Tot op enig moment liet ik op internet zo min mogelijk van mijzelf achter.Ik wilde eigenlijk het liefst vasthouden aan de oude stempel: “perkament, ganzenveer en postduif” bij wijze van spreken. Ervaar tegenwoordig meer en meer dat ik zonder internetsporen minder serieus genomen wordt. Terwijl daarvan zelden sprake is, wanneer ik van meet af aan face tot face met je in contact ben. Eenvoudigweg omdat het in mijn aard ligt, om de ander altijd serieus te nemen en dan krijg je het als vanzelf terug. “Do ut des” is een Latijnse uitdrukking waarmee “Ik geef, opdat jij zult geven” in drie woorden geduid wordt. Dit verwijst naar (voor mij) vanzelfsprekende wederkerigheid. Iets wat je “als vanzelf” ontvangt wanneer je de ander zo respecteert zoals je zelf gerespecteerd wilt worden. Vandaar deze site waar je kunt “ontdekken” wie die “Steinen” is en wat hem drijft.
Wat me als vanzelf bij Darwin brengt.
Toen ik op mijn 13de op de middelbare met zijn evolutietheorie in aanraking kwam, vielen de schellen mij van de ogen en viel ik terstond van mijn geloof af. Plotseling besefte ik wat ik eerder niet begreep. Ik ontdekte een nieuwe – zeg maar “oorspronkelijke” – waarheid. Wij mensen zijn voortbrengsels van een allesomvattende evolutie, wij zijn deel van het geheel. Sterker nog: ervan afhankelijk. “Survival of the fittest” geldt voor de hele natuur. Van microbe tot walvis. Niet de sterkste overleeft, maar de best aangepaste. De dinosaurus ging vanwege de catastrofe in diens tijd ten onder; de vlieg van toen leeft nog steeds voort tot op de dag van vandaag. De mens heeft zich miljoenen jaar later evenzo weten te handhaven, omdat die mens er niet alleen voor stond, maar samenleefde met anderen in een groep. Vele handen maakten licht werk en samen stonden “we” sterker. We zijn niets zonder de ander en niets zonder de natuur om ons heen. In die zin zou het “handig” zijn, om ons pad te keren naar een toekomst gebaseerd op Darwin’s overpeinzingen. Mine – dus ook jouw – Way Back To Our Future (“MWBTOF” lees er verderop meer over)