De (soms al zorgbehoeftige) ouderende mens voelt zich in de loop der jaren in toenemende mate vaker onbegrepen. De wereld om hem of haar heen gaat vooruit, terwijl de eigen behoefte er vaker een is van gas terug nemen. Niet meer via “de snelweg van de vooruitgang”, maar meer via “de toeristische route” van genieten van “minder moeten en meer mogen”.
Er verandert nogal wat in “het huis” dat al jarenlang dienstdoet als het enige onderkomen, waarover de mens kan beschikken. De “bovenkamer” raakt beetje bij beetje uitgewoond en in “het bouwsel” eronder wint de zwaartekracht terrein ten koste van de spierkracht die de boel jarenlang stevig op zijn plek gehouden heeft. De inboedel is sleets geworden, in ieder geval minder krachtig door het onafgebroken en soms ook overdadige en nonchalante gebruik. Her en der is de slijtage niet meer te verhullen. Aan de buitenkant niet, zoals de mens zelf en diens medemensen dagelijks kunnen waarnemen. Maar vaker nog aan de binnenkant. De leeftijd komt met gebreken. Voor de een meer dan voor de ander aan den lijve voelbaar, maar niet zelden blijft het gebrek te lang verborgen met alsdan grote gevolgen voor de mens zelf en voor de maatschappij, waaraan deelgenomen wordt.
We worden met z’n allen steeds ouder, omdat onze wetenschap het steeds beter voor elkaar krijgt om het leven te rekken en de dood daardoor voor ons uit te schuiven. Tegelijkertijd krijgen we met z’n allen steeds minder kinderen. De kenmerken en samenstelling van de mens/maatschappij veranderen in sneltreinvaart. Dit heeft grote gevolgen voor onze eigen en gezamenlijke financiën en grote gevolgen voor ons persoonlijke en ook het maatschappelijk welbevinden. Het is aan de tijd om de zorg voor onszelf en in het algemeen de zorg voor de behoeftige mens – gezien de gewijzigde omstandigheden – opnieuw te beoordelen. Nieuwe standaarden te definiëren.
Het belangrijkste moment in een mensenleven is het laatste moment van dat leven. Daarvoor zijn er vele momenten die de mens als belangrijk definieert. Geboorte, naar school gaan, afstuderen, de eerste of een nieuwe baan, huwelijk, geboorte van een kind, verhuizing, scheiding, pensioen. Met een portie goede gezondheid, geluk en voorspoed komen pas veel later de momenten die we evenzo als belangrijk zullen definiëren, maar dan – in eerste aanleg zeker – niet in positieve zin en dat zijn gebeurtenissen rond ziekte en dood. De weg – via ziekte en ziekten – naar de dood is met goud geplaveid. Goud vanwege de kosten die we voor onszelf en met z’n allen maken om het laatste deel van ons niet meer gezonde leven te financieren. De gewijzigde demografische omstandigheden wijzen erop dat die weg als een kasseienstrook zal gaan aanvoelen. Het is de hoogste tijd en dus zaak om dit anders aan te pakken en de oplossing is in wezen simpel: Kwaliteit boven kwantiteit van leven.
Oftewel: Zijns zorg!
Zijnszorg dus!
Vanaf de geboorte is ieder wezen op weg naar de dood. Immers: Het doel van het leven is in leven blijven om het leven – het liefst in veelvoud – door te geven. Dat lukt het best wanneer dat in goede gezondheid kan gebeuren. Samen met anderen lukt het nog vele malen beter, dan alleen. Het leven van elk levend organisme is op dit principe ingericht. Simplistisch beschouwd: geboren worden- (al dan niet) op weg geholpen worden volwassen te worden – leven doorgeven – dat leven (al dan niet) op weg helpen volwassen te worden – uitrusten van gedane arbeid – sterven PUNT/UIT (.) Die cyclus volgt ieder organisme op deze aarde. Van microbe tot walvis; alle “aardbewoners” zijn aan deze “Werdegang” overgeleverd. Een tijdspanne om uit te rusten van “gedane arbeid” is de meeste levende wezens niet gegeven. Niet zelden wordt de dood door het doorgeven van het leven al ingezet. Heel anders is dat bij ons. Wij mensen zijn doende de levenscyclus aan het eind tot het uiterste op te rekken. De wetenschap verricht haast wonderen zou menigeen willen beweren.
Maar dat langere leven heeft een prijs die wij met z’n allen steeds moeizamer op kunnen brengen. De noodzakelijke arbeidsinzet is door de relatieve afname en samenstelling van de bevolking niet meer te realiseren. De tekorten in de toekomst zullen “de Zorg” zoals wij die nu kennen uiteindelijk doen “instorten”. Daarbij: de financiële middelen om de oplopende zorgkosten te kunnen betalen zijn eindig en daarbij ook nog eens onevenredig verdeeld. Niet alleen binnen een maatschappij zoals de onze, maar ook als je kijkt naar de welvaartsverdeling over de gehele wereld.
Voor de oplossing zijn wezen(s)lijk niet veel woorden nodig: De kwaliteit van het leven boven de kwantiteit verheffen. Uiteindelijk draait het om het laatste moment in ons leven en de laatste weg daarnaartoe. Alle middelen vrijmaken om die kwaliteit te waarborgen is essentieel om het menselijke leven uiteindelijk zinvol rond te maken. Het is een uit nood gedwongen oplossing, maar wel een die recht doet aan het wezenlijke van ons leven, zoals je eerder al hebt kunnen lezen. Leven is loslaten. Wanneer we (de kwantiteit van) het leven kunnen loslaten, komt de kwaliteit ervan – uiteindelijk – als vanzelf naar ons toe. Het vergt een andere manier van tegen het leven aankijken en het vergt meer mededogen met de ander en met ons zelf. Het vergt een samenleving die er weer op gericht is samen te willen leven door de eindigheid van het leven te accepteren en in zekere zin die eindigheid te “durven en willen “leven……
Op weg om lenig om te gaan met (de eindigheid van) het leven. Middels “Uitzicht door Inzicht” Een coöperatieve vereniging zonder winstoogmerk in oprichting. De naam zegt het al: Wij willen de Nederlanders verenigen die onze uitgangspunten onderschrijven en samen met ons deze andere manier van omgaan met gezondheid vorm willen gaan geven.
De weg daar naar toe: Samen de handen ineen slaan bij het promoten van deze specifieke “kwaliteit boven kwantiteit” benadering. Ga je ons meehelpen?
Wat wij te bieden hebben: nieuwe concepten en noties die de weg vrijmaken naar het realiseren van dit ideaal.
Waar het aan schort: coöperatieven die uit eigen en algemeen belang de schouders onder dit project willen zetten.
Laat van je horen!